Beroemen en Blowen

Uiteraard had de bovenstaande titel "Benoemen en Bouwen" moeten zijn maar ik vond het pamflet van een zodanige zelfverheerlijkende absurditeit dat enige aanpassing noodzakelijk was. Doekle en zijn kornuiten willen graag laten zien aan de maatschappij hoe betrokken en progressief ze zijn door de hand te reiken aan de Allochtone Nederlander.

"Serieuze, lastige vraagstukken worden versimpeld tot ongenuanceerde en polariserende oneliners.", volgens de nieuwe Nederlands Martin Luther King Doekle. Uiteraard heeft hij gelijk maar wat is de oorzaak van deze tomeloze drift van onze politici om te versimpelen en verharden? Als de oorzaak ligt in de politiek zelf dan heeft zijn moreel appél zin. Het aloude cliché luidt echter dat het volk de regering krijgt die het verdient. Als we dit wat breder trekken naar de gehele politiek dan zien we waarom we opgezadeld zitten met een Wilders en Verdonk: We hebben ze verdiend!

Is het beroemde tolerante Nederlandse volk verworden tot een xenophoob en in zichzelf gekeerd stelletje fascisten? Nee natuurlijk. Wat er echter wel aan de hand is heeft te maken met angst. Ik denk dat een groot deel van de Wilders- en Verdonkstemmers in het dagelijks leven niet of nauwelijks te maken heeft met allochtonen en geen idee heeft wat de problemen zijn die de dagelijkse omgang met deze Nederlanders met zich meebrengt. Ze gaan af op informatie die ze krijgen via de krant of TV en daar zien ze rellen, onlusten en terroristische aanslagen. Genoeg om bang van te worden zou ik zeggen.

Kunnen we de verharding van de politiek wegnemen door een naief pamfletje te schrijven? Nee dus, we moeten de angst wegnemen. Helaas hebben we daarvoor nog een hele lange weg te gaan.

The God delusion

Ik heb een boek gelezen. Op zich is dat geen nieuws want dat gebeurt zeer regelmatig. Het bijzondere aan dit boek was echter dat ik het dichtgeslagen heb en me direct voornam het nog eens te lezen. Ik heb vaker bij goede boeken het idee om ze ooit nog eens te lezen maar deze keer wilde ik dat meteen doen en ik heb het ook nogmaals gelezen, na een klein intermezzo met A Clockwork Orange. Dit bijzondere boek heette The God Delusion(in de NL versie enigszins zwak vertaald als God als misvatting)

In dit boek praat evolutionair bioloog Richard Dawkins op intelligente en erudiete wijze over het geloof, een monoloog die hij kruidt met een flinke snuf droge Britse humor. Uit de titel van het boek kan worden opgemaakt dat hij niet veel met god op heeft maar hij legt ook uit waarom hij er actief tegen ageert (hij is inmiddels een plaag voor alles dat gelovig is). Voor mij op een zo overtuigende manier dat ik ook wat minder toegevend zal zijn richting mijn gelovende medemens. Een overtuigd atheist was ik al maar zolang men mij niet lastigviel vond ik alles best.

Wat mij met name opviel was de redelijke toon van het boek. Als hij positieve zaken zag in religie wilde hij die best toegeven maar na zijn messcherpe analyses bleef er meestal weinig goeds over. Zijn grootste probleem met de religie is dat deze wordt voorgetrokken, ook door niet gelovigen. Onder het mom van religie kan bijna alles worden toegestaan, tot de indoctrinatie van kinderen aan toe hetgeen hij bijna net zo erg vindt als pedofilie. Zijn uiteindelijke doel is niet zozeer om de gelovigen te "genezen" maar meer om de ongelovigen te mobiliseren "consciousness raising" noemt hij dat. Het doel is dus dat ongelovigen in opstand komen tegen de bevoorrechte positie van het geloof. Een voorbeeld dat hij aanhaalt is dat men er geen problemen mee heeft dat een kind "Katholiek" of "Moslim" wordt genoemd, alleen omdat de ouders die nominatie hebben, terwijl een aanduiding als bijvoorbeeld "Humanist" of "Atheist" op zijn minst tot opgetrokken wenkbrauwen zal leiden. Een voorbeeld dichter bij huis is bijvoorbeeld de kleine kinderen die niet zo lang geleden voor dierenrechten demonstreerden, dat verooraakt ook wel wat ophef. Zou er dezelfde ophef zijn geweest als ze voor godsdienstvrijheid zouden hebben gedemonstreerd?

Ondanks het feit dat het boek zich met name richt op Amerika, wil ik iedereen, gelovigen en ongelovigen, aanraden het boek te lezen en je "consciousness te laten raisen" als ik het even zo bot mag vernederlandsen. Niet alleen is het een zeer leerzaam boek, ik denk zelfs voor gelovigen, het is ook een zeer vermakelijk boek. Wie zou het bestaan van God durven ontkrachten met een "Boeing 747" argument? Dawkins! Verder lijkt het erop dat de huidige regering ons weer aan de Bijbel wil hebben dus wat bewustwording kan geen kwaad.

Misschien dat die Citroen reclame dan toch nog waarheid wordt: Ik zet mijn voet tussen de deur om de Jehova's te gaan bekeren!

De kloof met de kiezer

Politici houden zich druk bezig met de zogenaamde "kloof met de kiezer". Wat ze proberen is die kloof te verkleinen. D66 denkt de afstand te kunnen verkleinen door "de burger" overal zoveel mogelijk  inspraak 
in te geven met referenda en allerlei verkiezingkjes. Voorbeeld hiervan zijn de "kroonjuwelen" van D66, de gekozen burgemeester. Het recente fiasco in Utrecht doet vermoeden dat dit niet een doorslaand succes gaat worden.

De gedachte is dat de kiezer zich afkeert van de Haagse politiek omdat het teveel een ver van hun bed show is. Ik durf hier de stelling aan dat de lokale politiek verder van het bed van de gemiddelde kiezer is dan de Haagse politiek. Den Haag wordt namelijk uitgebreid behandeld in de landelijke media en is vaak een gespeksonderwerp op werk of feestjes. Onderwerpen als rekeningrijden en vreemdelingenbeleid worden regelmatig bediscussieerd. Ik durf te wedden dat meer mensen met de naam van de minister van defensie op de proppen kunnen komen dan met die van hun eigen burgemeester.

De politicus is zelf schuldig aan de vervreemding tussen kiezer en politiek. Dat is ook erg makkelijk te bewijzen. Ik noem 4 politici: Jan Marijnisse, Rita Verdonk, Geert Wilders en Pim Fortuyn (zou Jan blij zijn om zijn naam bij dit rijtje te zien staan?). Als we de politieke kleur loslaten dan kunnen we een parallel trekken tussen deze mensen. Ze zijn namelijk allemaal erg succesvol en trekken veel stemmen, vaak tegen de verdrukking van de media in. Ze doen dat door een uitgesproken mening te hebben en die onverkort te ventileren. Verder kan men zeggen dat ze weining ophebben met de gevestigde orde.

Dat brengt mij dan bij mijn volgende punt: Moeten we de kloof wel willen verkleinen? Als voorbeeld haal ik het referendum aan over de Europesche grondwet. 60% van het electoraat heeft dit weggestemd. Hoeveel van de kiezers wisten eigenlijk wat er in die grondwet stond? Hoeveel hadden hem gelezen? Voor de gemiddelde politicus is dat dan weer een mogelijkheid om gratuite platitudes te uiten als: "De kiezer heeft altijd gelijk!" Echter, de kiezer wordt om een mening gevraagd. Kan men een (zinnige) mening hebben over iets zonder zich in het onderwerp verdiept te hebben? Ik denk van niet...

De charme van het spel

De bekende Zweedse scheidsrechter Anders Frisk is gestopt met fluiten nadat hij bedreigingen had ontvangen gericht aan hem en aan zijn familie. In hun reactie wees de FIFA naar de coach van Chelsea omdat die Frisk had beschuldigd van partijdigheid.

De beschuldigende vinger van de FIFA is een gotspe van ongekende proporties. Zelf zijn ze namelijk de hoofdschuldige van het toenemende (verbale) geweld tegen scheidsrechters. Al jarenlang houden de gerimpelde bobo's in Genève elke verandering tegen, met als excuus dat ze "de charme van Het Spel" niet willen aantasten. Vaak vraag je je af of deze mensen ook nog wel eens buiten mogen komen van hun behandelend arts want het ontgaat ze blijkbaar dat niet alleen de wereld, maar ook het voetbal al is veranderd.

Het voetbal is niet meer het spelletje waarbij twee teams van 11 heroische sportmannen in weer en wind strijden om de eer van de overwinning. Het spel gaat tegenwoordig om twee miljoenenbedrijven die met exorbitant betaalde werknemers proberen de concurrent af te troeven in de strijd om de consument. Deze consument is zodanig verwend en zo onbekend met het begrip sportiviteit dat ze teleurstellingen en "onrecht" alleen kunnen verwerken met al de verfijning van een drammerig kind. De arbitrage bevindt zich echter nog op hetzelfde niveau als toen het spelletje begon op Engelse kostscholen. Dat is zoiets als beleggingsclub De Taartpunt aanstellen als de Autoriteit Financiele Markten.

En dat ligt niet zozeer aan de scheidsrechters, integendeel. Dat ligt aan de gebrekkige regels en materialen waar ze mee moeten werken. Het is bijvoorbeeld al jaren mogelijk om buitenspel automatisch te registreren m.b.v. een computer. Als je een objectieve betrouwbare manier hebt om buitenspel vast te stellen haal je al gauw de helft van alle dubieuze beslissingen uit het spel. De grensrechters kunnen dan meehelpen met de beoordeling van andere overtredingen. In Amerika hebben ze dat allang begrepen. Tijdens een football wedstrijd loop daar een grote groep professionele, goed betaalde(!) scheidsrechters rond. Bij moeilijke beslissingen wordt eronderling overlegd, ook met een scheidsrechter die de wedstrijd van bovenaf in de gaten houdt. De hoofdscheidsrechter kan zijn beslissing zelfs aan het publiek uitleggen via een microfoon die in verbinding staat met de omroepinstallatie in het stadion.

Zelfs met al deze mogelijkheden kan het nog voorkomen dat iemand het niet met de beslissing eens is. Als laatste redmiddel kan een coach van één van beide teams vragen om de situatie nog eens op video na te zien. Dit kan er toe leiden dat de scheidsrechter na een zorgvuldige beschouwing van de videobeelden alsnog een andere beslissing neemt. Op deze manier is het onmogelijk dat een scheidsrechter door één foute beslissing een onterecht stempel op de wedstrijd drukt. De "hand van God" bijvoorbeeld, bij veel voetballiefhebbers wel bekend, is daar een mooi voorbeeld van.

De FIFA zou er alles aan gelegen moeten zijn om controverses in de arbitrage tot een minimum te beperken. Dat komt de eerlijkheid in de sport ten goede en voorkomt gevoelens van teleurstelling en agressie onder het publiek. In alle andere sporten hebben ze dat al begrepen. Niet alleen bij het Football, ook bij tennis en zelfs bij het zeer traditioneel ingestelde Sumoworstelen wordt er volop gebruik gemaakt van technische hulpmiddelen om het verloop van de wedstrijd in goede banen te leiden. De scheidsrechters in het betaald voetbal geven zelf trouwens ook vaak aan dat ze graag wat meer mogelijkheden zouden hebben om moeilijke situaties te beoordelen of te herroepen. Het is te hopen dat de FIFA eens wakker wordt en het voetbal de scheidsrechters geeft die het verdient.